روز و شب « الفقر فخری » بر زبان

نان خود را خورده و جان می کنند

پس حلیم خواجه را هم می زنند

از مناعت بر فراز فرقدان

خرج یک شب رفتن شمرانش لنگ

لیک « بابا» را دهد خرج فرنگ

شعرهایی گفته چون آب روان