چو می درنیامد به دشنام خواست

به پیشش یکی خوان نهادندگرم

در او بره و مرغ و نان های نرم

بداندیش زآنان می وجام خواست

بزد پای بر خوانچه خوردنی

بیالود از آن فرش و گستردنی

بغرید بر میزبانان چو دیو