حکیمی در آن شهر پر داد و دین

و لیکن به صد حکمت آبستن است

به بادافره خون ، بریده سری

بود مایه عبرت دیگری

ز بی دینی و فقر، گوشه نشین

سوی نامه داران یکی نامه کرد

درفشی نوین بر سر خامه کرد