از آن پیش کش حلق گیرد کمند

هم آنگه حکیمی که آن نامه کرد

به پشتیش در نامه هنگامه کرد

بیامدکه بیند جوان را به بند

بدادش بسی پند و دل شاد کرد

ز هم و غم مرگش آزاد کرد

بگفتش که ای دوست مردن دمیست