بگفتش که ای دوست مردن دمیست

از آن پیش کش حلق گیرد کمند

بدادش بسی پند و دل شاد کرد

ز هم و غم مرگش آزاد کرد

به چنگ اجل جان سپردن دمی ست

غم مرگ از مرگ ناخوشترست

مخور غم که یک تن ز مردن نرست