به چنگ اجل جان سپردن دمی ست

بدادش بسی پند و دل شاد کرد

ز هم و غم مرگش آزاد کرد

بگفتش که ای دوست مردن دمیست

غم مرگ از مرگ ناخوشترست

مخور غم که یک تن ز مردن نرست

اگر پادشاهست ، اگر بینوا