مگر دل ندادش کزان بگذرد

که از خربزه پوست نگذاشته

چو این نور الهامش از مغز تافت

از آن پوست هاکس نشانی نیافت

وزان پوست ها رنج و زحمت برد

پس آنگه بپا خاست چون نره شیر

که پوید سوی خانه و زن، دلیر