که از خربزه پوست نگذاشته

چو از گوشت آن پوست ها شد تهی

بیفکند و شد چند گامی رهی

به خود گفت خان اسب هم داشته

چو این نور الهامش از مغز تافت

از آن پوست هاکس نشانی نیافت

مگر دل ندادش کزان بگذرد