بیفکند و شد چند گامی رهی

درافتاد بر پوست ها چون هژبر

به دندان زد آن پوست های سطبر

چو از گوشت آن پوست ها شد تهی

به خود گفت خان اسب هم داشته

که از خربزه پوست نگذاشته

چو این نور الهامش از مغز تافت