به خود گفت خان اسب هم داشته

به دندان زد آن پوست های سطبر

چو از گوشت آن پوست ها شد تهی

بیفکند و شد چند گامی رهی

که از خربزه پوست نگذاشته

چو این نور الهامش از مغز تافت

از آن پوست هاکس نشانی نیافت