کنون ، گفت بر بندگان شه ، درست

نه زآنروکه با آب و بادیم جفت

همانگه بسنده است بادی بگاه

که تا خاک « کارتاژ» باز است راه

که ما جمله گیتی بخواهیم جست

برانیم تا دامن قیروان

به صحرای « لیبی » و ریگ روان