که ما جمله گیتی بخواهیم جست

همانگه بسنده است بادی بگاه

که تا خاک « کارتاژ» باز است راه

کنون ، گفت بر بندگان شه ، درست

برانیم تا دامن قیروان

به صحرای « لیبی » و ریگ روان

به مصر و حجاز اندر آییم تنگ