روح را رنج دمادم خسته سازد در جهان

چون ذهاوی بنده ای زان استان مردود نیست

هیچ شادی نیستی گر در جهان غم نیستی

نیستی گرهیچ غمگین ، هیچ خرم نیستی

کاشکی اندر جهان رنج دمادم نیستی

گر ذهاوی رفت ، از وی چند دیوان باز جاست

رنج ما پیوسته تر بودی ، گر این هم نیستی