کاشکی اندر جهان رنج دمادم نیستی

هیچ شادی نیستی گر در جهان غم نیستی

نیستی گرهیچ غمگین ، هیچ خرم نیستی

روح را رنج دمادم خسته سازد در جهان

گر ذهاوی رفت ، از وی چند دیوان باز جاست

رنج ما پیوسته تر بودی ، گر این هم نیستی

در بهشت ست او ولی فخر از « جهنم » می کند