مزد او لیک همچو روز نخست

هیچ یک را به سر نبرد تمام

دیگ در دیگ شد چو کله خام

گشت ریشش دو موی و پیزی سست

خویش را نوبتی در آینه دید

ابلهانه به ریش خود خندید

گفت ازین شهر رخت باید بست