خویش را نوبتی در آینه دید

دیگ در دیگ شد چو کله خام

گشت ریشش دو موی و پیزی سست

مزد او لیک همچو روز نخست

ابلهانه به ریش خود خندید

گفت ازین شهر رخت باید بست

غربتی جست و لاف در پیوست