نیک بنگر بدو که بی کم و بیش

ور ز من نشنوی شنو ز استاد

« کانچه را نام کرده ای وجدان

چیست جز باد کرده در انبان

چون هریسه است و آبدیده سریش

چون کشی ، ریش احمق است دراز

ور رها شد درازیش به دو قاز