ور رها شد درازیش به دو قاز

نیک بنگر بدو که بی کم و بیش

چون هریسه است و آبدیده سریش

چون کشی ، ریش احمق است دراز

شیر بر غرم چون برد دندان

هیچ دانی چه گوبدش وجدان

گوبد ای شاه دد هماره بزی