شیر بر غرم چون برد دندان

چون هریسه است و آبدیده سریش

چون کشی ، ریش احمق است دراز

ور رها شد درازیش به دو قاز

هیچ دانی چه گوبدش وجدان

گوبد ای شاه دد هماره بزی

نوش خور نوش و شادخواره بزی