هیچ دانی چه گوبدش وجدان

چون کشی ، ریش احمق است دراز

ور رها شد درازیش به دو قاز

شیر بر غرم چون برد دندان

گوبد ای شاه دد هماره بزی

نوش خور نوش و شادخواره بزی

زان که زبن غرم گول اشتر دل