گوبد ای شاه دد هماره بزی

ور رها شد درازیش به دو قاز

شیر بر غرم چون برد دندان

هیچ دانی چه گوبدش وجدان

نوش خور نوش و شادخواره بزی

زان که زبن غرم گول اشتر دل

چون کنی طعمه ای شه عادل