چه عذر و بهانه دارد ای جان

ای نام تو این که می نتان گفت

درنده آنک گفت پیدا

سوزنده آنک در نهان گفت

آن کس که ز بی نشان نشان گفت

گل داند و بلبل معربد

رازی که میان گلستان گفت