آتش اندر دل کلبه می سوخت

پنبه می رشت و می کرد زاری

خامشی بود و تاریکی شب

باد سرد از برون نعره می زد

دختری ناگه از در درآمد

که همی گفت و بر سر همی کوفت

ای دل من ، دل من ، دل من