«آی دالنگ! دالنگ!» صدا می زند او

همچو او زندگیش می گذرد:

خود او در آیش

و زن او به «نپار»ی تنهاست.

سگ خود را به بر خود. دالنگ!

می زند دور صدایش خوکی

می جهد، گویی از سنگ به سنگ،