به جا در بستر خارت، که بر امید تر دامن گل روز بهارانی

«به آن شیوه که میل تو آن می بود

پی ات بگرفته نو خیزان به راه دور میخوانند

بر اندازه که می دانند.

فسرده غنچه ای حتی نخواهی دید و این دانی.

به دل ای خسته آیا هست

هنوزت رغبت خواندن؟»