و درون دردناک من ز دیگر گونه زخم من می آید پر!

و عروق زخمدار من ازین حرفم که با تو در میان می آید از درد درون

خالی است.

هیچ آوایی نمی آید از آن مردی که در آن پنجره هر روز

چشم در راه شبی مانند امشب بود بارانی.

وه!چه سنگین است با آدمکشی (با هر دمی رویای جنگ) این زندگانی.