وه!چه سنگین است با آدمکشی (با هر دمی رویای جنگ) این زندگانی.

و درون دردناک من ز دیگر گونه زخم من می آید پر!

هیچ آوایی نمی آید از آن مردی که در آن پنجره هر روز

چشم در راه شبی مانند امشب بود بارانی.

بچه ها، زنها،

مردها، آنها که در خانه بودند،