صد شب از بهر هوا نفس تو بی خواب و خورست

بیشتر جان کن و زر جمع کن و خوشدل باش

که همه سیم و زر و مال تو مار سقرست

یک شب از بهر خدا بی خور و بی خواب بزی

از سر درد و دریغ از پس هر ذره خاک

آه و فریاد همی آید گوش تو کرست

خون دل بر رخت افشان به سحرگاه از آنک