خون دل بر رخت افشان به سحرگاه از آنک

صد شب از بهر هوا نفس تو بی خواب و خورست

از سر درد و دریغ از پس هر ذره خاک

آه و فریاد همی آید گوش تو کرست

توشه راه تو خون دل و آه سحرست

دل پرامید کن و صیقلیش ده به صفا

که دل پاک تو آیینه خورشید فرست