سرش به دامن انسان من بود،

حباب سیاه دنیای چشمش در اشک غلتید.

روح ها درد کشیدند و ابرهای ظلم برق زد.

اما چندان که چشم گشود او را نشناخت:

کمرش چون مار سرید،

لغزید و گریخت،