لانه بر گهواره ی جنبان شک.

من همان مرغم، به ظلمت باژگون

نغمه اش وای، آب خوردش جوی خون.

دانه اش در دام تزویر فلک

لانه می جنبد وز او ارکان مرغ،

ژیغ ژیغش می خراشد جان مرغ.

ای خدا! گر شک نبودی در میان