سوز مایوسان همه از ساز او

گر نه تن زندان تردید آمدی

شب پراز فانوس خورشید آمدی.

من همان مرغم که وای آواز او

او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست

شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،

گاه بالی می زند در قعر آن