لاجرم این بند بر پایش نبود.

گاه بالی می زند در قعر آن

گاه وایی می کشد از سوز جان.

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود

وای اگر تابد به زندانبان ریش

آفتاب عشقی از محبوس خویش!

من همان مرغم، نه افزونم نه کم.