بر لب دریاچه ی شب می خورم اندوه.

زهر رنج از ناتوانی های معصومانه تان در دل،

هم چو بوتیمار

آنچنان چون کاج پیری پرغبارم من، که گویی دیرگاهی رفته کز ابری

نم نمی باران نباریده ست.