هم از اشکشان سر زند اختری.

بنه، خواب اگر خوشتر افتادشان،

که آخر دهد رنج، ره یادشان.

بهل شب شود چیره، تا بنگری

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

کویر نفس مرده در گور تب؛

وامیدی به جا مانده گر نیز هست