چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

که آخر دهد رنج، ره یادشان.

بهل شب شود چیره، تا بنگری

هم از اشکشان سر زند اختری.

کویر نفس مرده در گور تب؛

وامیدی به جا مانده گر نیز هست

به سودای عزلت در خانه بست،