به سودای عزلت در خانه بست،

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

کویر نفس مرده در گور تب؛

وامیدی به جا مانده گر نیز هست

ببینی که از هول شب، اشک آب

بتوفد چنان کوره ی آفتاب.

برو مرد بیدار؛ اگر نیست کس