گوش بر هیبت توفانی فریادهای نیاز و اذکار بی سخاوت بسته

و رهایی و رستگاری را

از چارسوی بسیط زمین

پای درزنجیر و گم کرده راه می آیند،

دو قمری

بر کنگره ی سرد

دانه در دهان یکدیگر می گذارند