و ندا آمد: بر تو گوارا باد، تنهایی تنها باد!

کو مرز پریدن ها، دیدن ها؟ کو اوج نه من، دره او؟

و ندا آمد: لب بسته بپو.

مرغی رفت، تنها بود، پر شد جام شگفت.

دستم در کوه سحر او می چید، او می چید.

و ندا آمد: و هجومی از خورشید.

از صخره شدم بالا. در هر گام، دنیایی تنهاتر، زیباتر.