به برگ های مهاجر نماز می بردند.

و کودکان پی پرپرچه ها روان بودند،

سپورهای خیابان سرود می خواندند

و شاعران بزرگ

و راه دور سفر ، از میان آدم و آهن

به سمت جوهر پنهان زندگی می رفت،

به غربت تر یک جوی می پیوست،