و راه دور سفر ، از میان آدم و آهن

سپورهای خیابان سرود می خواندند

و شاعران بزرگ

به برگ های مهاجر نماز می بردند.

به سمت جوهر پنهان زندگی می رفت،

به غربت تر یک جوی می پیوست،

به برق ساکت یک فلس،