به غربت تر یک جوی می پیوست،

به برگ های مهاجر نماز می بردند.

و راه دور سفر ، از میان آدم و آهن

به سمت جوهر پنهان زندگی می رفت،

به برق ساکت یک فلس،

به آشنایی یک لحن،

به بیکرانی یک رنگ.