آدمی هست که می پوید راه.

در پس پردهی از گرد و غبار

نقطهی لرزد از دور سیاه:

چشم اگر پیش رود، می بیند

تنش از خستگی افتاده ز کار.

بر سر و رویش بنشسته غبار.

شده از تشنگی اش خشک گلو.