بر سر و رویش بنشسته غبار.

چشم اگر پیش رود، می بیند

آدمی هست که می پوید راه.

تنش از خستگی افتاده ز کار.

شده از تشنگی اش خشک گلو.

پای عریانش مجروح ز خار.

هر قدم پیش رود، پای افق