چو گوشت پاره ضریریست مانده بر جایی

که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست

چو مرده ای ست ضریر و عقیله احیاست

به جای دارو او خاک می زند در چشم

بدان گمان که مگر سرمه است و خاک و دواست