که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

در آن زمان که در این دوغ می فتی چو مگس

عجب که توبه و عقل و رایت تو کجاست

به عهد و توبه چرا چون فتیله می پیچی

بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست

چو گوشت پاره ضریریست مانده بر جایی