به عهد و توبه چرا چون فتیله می پیچی

که زامقلو تو را درد و زانقلوه عناست

در آن زمان که در این دوغ می فتی چو مگس

عجب که توبه و عقل و رایت تو کجاست

که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست