بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

عجب که توبه و عقل و رایت تو کجاست

به عهد و توبه چرا چون فتیله می پیچی

که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست

چو گوشت پاره ضریریست مانده بر جایی

چو مرده ای ست ضریر و عقیله احیاست