که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست

به عهد و توبه چرا چون فتیله می پیچی

که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

چو گوشت پاره ضریریست مانده بر جایی

چو مرده ای ست ضریر و عقیله احیاست

به جای دارو او خاک می زند در چشم