خوابش طرحی رها شده داشت.

و به دامن کوه آویخت:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

و کوه از خوابی سنگین پر بود.

صدا زمزمه بیگانگی را بویید،

برگشت،

فضا را از خود گذر داد